Marc van der Woude
Met de campagne ‘Je bent zelf een sufferdje’ probeert advertentieplatform HYPR het imago van huis-aan-huisbladen recht te trekken. Aanleiding is de definitie van het woord sufferdje in de Van Dale, waar het wordt omschreven als spotnaam voor een plaatselijke krant. HYPR vindt dat beeld achterhaald en heeft de woordenboekredactie per brief gevraagd de betekenis aan te passen.
In haar brief stelt HYPR voor om sufferdje voortaan te definiëren als: “plaatselijke krant met een groot bereik en een belangrijke verbindende rol in de lokale samenleving”. Een andere suggestie is zelfs om het te bestempelen als een “symbool van lokale kracht en betrokkenheid”. Met andere woorden: een negatieve term moet via semantiek worden omgebogen tot een compliment. Niet door journalistieke verandering, maar door herdefinitie.
Het is een opvallende zet die zowel iets ludieks als iets kinderlijks heeft. ‘Je bent zelf een sufferdje’ roept dezelfde dynamiek op als ‘doe eens normaal’ – ‘doe zelf eens normaal’. Het is geen volwassen positionering, maar een welles-nietes-reflex. De campagne ademt defensiviteit en een krampachtige behoefte aan erkenning: het calimerocomplex in marketingvorm.
Hoe huis-aan-huisbladen sufferdjes werden
De kernvraag blijft daardoor onbesproken. Niet waarom huis-aan-huisbladen een groot bereik claimen – HYPR schermt met een ‘dekking van 72%’ – maar waarom het woord sufferdje ooit is ontstaan. Die term verwijst namelijk niet naar het papier of de verspreiding, maar naar de journalistieke inhoud. Het is de kwalificatie voor bladen die voor het grootste deel uit advertenties bestaan, aangevuld met klakkeloos overgenomen persberichten en PR-praatjes van de gemeente, vaak zonder enige kritische afstand tot bestuurders.
Dat beeld is niet incidenteel, maar structureel. Wie de inhoud van lokale bladen zoals Ede Stad ontleedt, ziet precies die dunne journalistieke schil. Het is een publiek geheim dat de belangen van advertentie-inkomsten de bereidheid om kritisch te zijn effectief smoren. Juist daar gaat deze campagne met een grote boog omheen.
In plaats van zelfreflectie te tonen, schuift HYPR verschillende begrippen in elkaar. Verspreiding wordt gepresenteerd als betrokkenheid. Reclametolerantie als vertrouwen. En reclamekracht als maatschappelijke betekenis. Dat is geen nuance, maar platte framing. Het verklaart ook waarom de campagne vooral rondzingt in marketingvakbladen en op LinkedIn. Buiten de sector blijft het opvallend stil; de lezer prikt immers direct door de ‘Wij van WC-eend’-façade heen.
Wil je niet suf zijn? Lever betere journalistiek
Wie echt van het etiket sufferdje af wil, hoeft geen woordenboek te herschrijven. Dan moet de journalistieke lat omhoog. Geen columns van burgemeesters alsof dat onafhankelijke content is. Geen advertorials die eruitzien als redactie. Maar scherpe interviews, duidelijke keuzes en journalistieke afstand – ook als dat schuurt met de grote adverteerders of de machthebbers op het raadhuis.
Zolang huis-aan-huisbladen vooral commerciële dragers blijven, verandert een nieuwe definitie in een woordenboek helemaal niets. Respect laat zich niet afdwingen met een brief aan Van Dale of een hippe slogan. Dat moet je verdienen met inhoud.
Fun fact: De ironie wil dat HYPR strijdt tegen een vermelding in de Dikke Van Dale, terwijl datzelfde woordenboek in 2024 de beroemde Calimero-uitspraak “Ik is klein” uit “Ik is klein en zij zijn groot en dat is niet eerlijk” officieel heeft opgenomen. Soms is de taal de werkelijkheid nu eenmaal sneller af dan de marketingafdeling.
Binnenkort duikt de Edese Vos in de cijfers die HYPR en BDUmedia opvoeren over de effectiviteit van adverteren in huis-aan-huisbladen.
